Het is dan eindelijk bijna zover, de donaties kunnen binnenkort worden gestort op de rekening van KWF Kankerbestrijding!! Het wachten is nog even op de hoofdsponsor Achmea, die aan de hoogte van de donatie enkele interne doelen heeft gekoppeld. Hiervan zijn bijna alle resultaten binnen, waarna ook Achmea haar donatie zal maken!

Ondertussen wacht ik dus geduldig af, en blijven er nog steeds donaties binnen druppelen van mensen die zich dit hadden voorgenomen, maar nog niet hadden gedaan. Dus voor iedereen die bedacht had om te doneren: Het is nog niet te laat!! Nog een goede week is er de mogelijkheid tot doneren, daarna maak ik de eindstand op! Op dit moment zitten we op bijna 4000Euro wat al binnen is, plus het feit dat er nog 3000  x 0,665Euro = 2000 bij komt!! Dan staan we al op 6000 ongeveer, plus de extra donatie die Achmea nog maakt voor het interne doelstellingen! Ook dit kan nog 1500 opleveren, dus zou je in het gunstigste geval op 7500 uitkomen, op dit moment!! Ben er zelf erg blij mee en trots op dat iedereen zo heeft meegeleefd en heeft gedoneerd! Van alle hoeken en windrichtingen zijn de donaties binnen gekomen, en ik hoop stiekem op nog een aantal donaties om het totaalbedrag wat op te schroeven!

Tot snel!

Danny

Naar huis vandaag!! Na 2978km fietsen is vandaag de laatste etappe uit de Rijden-voor-Kanker Tour 2010 aangebroken! Ondertussen zitten we in aardig bekend terrein, doordat ik hier voorafgaand natuurlijk behoorlijk wat heb getraind. Gelukkig was het vandaag een korte etappe, slechts 74km!

De etappe zelf stelde niet meer zo veel voor, was vooral bezig zo snel mogelijk naar huis te fietsen. Onderweg nog wel een tussenstop gemaakt in Zoersel, de plek waar ik ook mijn allereerste tussenstop had, op 1 April. Hier snel een paar broodjes naar binnen gewerkt en maar weer op de fiets gestapt. Ik zou nu wel wat eerder thuiskomen dan de afgesproken tijd, maar ik had geen zin meer om te wachten! Dan maar een uurtje eerder thuis!

Eenmaal aangekomen in Breda moest ik natuurlijk eerst alle hoempapa-bandjes zien te ontwijken, en me een weg banen door allerlei rommelmarktjes. Koninginnedag werd volop gevierd, maar ik had een ander feestje aan mijn hoofd! Toen ik de straat inreed, bleken familie en vrienden een heus welkomst-commitee in elkaar te hebben gezet, met spandoeken en al! De weg werd voor even afgesloten voor verkeer, en
onder luid gejuich werd ik binnengehaald!! Erg leuk en mooi om mee te maken, en fijn om iedereen weer te zien, veilig en wel in Breda!

Overladen met omhelzingen, felicitaties en drank, is het feestje hier thuis begonnen! Koninginnedag natuurlijk vol aan de gang, dus het feest is in de avond nog in de stad doorgezet! En we leefden nog lang en gelukkig…

Alle vrienden, familie en kennissen ontzettend bedankt voor alle reacties, steunbetuigingen en natuurlijk donaties! Heb veel gehad aan alle mailtjes, smsjes, belletjes en berichten op twitter!

In het bijzonder wil ik nog een paar mensen uitvoerig bedanken. Allereerst alle bijrijders voor alle goede zorgen onderweg, het vrij regelen met werk en de tijd, liefde en plezier die ook jullie er in hebben gestoken! Pa, Tom, Niels, Ralph, Marije, Barry, Peter en Anneke, superbedankt!!
Daarnaast wil ik ook Carlo van der Pluijm nog even in het zonnetje zetten! Mijn collega bij Holland Casino heeft ontzettend veel tijd gestoken in het publiceren en onderhouden van mijn website en alles wat er bij kwam kijken! Zonder Carlo was de website zeker niet zo mooi en up-to-date geweest als dat nu het geval is! Carlo, ontzettend bedankt voor al je inzet en hulp!

Natuurlijk wil ik ook mijn beide ouders bedanken voor de steun, hulp en goede woorden die ze me zowel vooraf als tijdens de Tour hebben gegeven. Elke dag een sms vanuit het thuisfront was altijd een goed begin van de dag!

En als laatste, maar zeker niet als minste, wil ik Marije bedanken voor het geloof dat je in me hebt gehad en alle steun die je me hebt gegeven de afgelopen maanden! Je hebt er superveel tijd en moeite voor me ingestoken, en hebt me zo ontzettend geholpen!!

Ik vond het een geweldig avontuur, iets dat niemand me meer zal afpakken. Dat ik hierbij ook nog ongeveer 6000 Euro voor KWF Kankerbestrijding heb opgehaald, is voor mij de pastasaus over de pasta! Ik ga nog een lekkere tijd nagenieten, en daarna maar eens zoeken naar een baan

Bedankt voor het volgen van mijn avontuur, ik zal de komende dagen nog wat video’s en foto’s online zetten!

Tot de volgende Rijden-voor-Kanker Tour!!!

Danny

De op één na laatste etappe alweer!! En het was alweer zo’n mooi weer, helaas is de voorspelling dat dit wel de laatste was. Koninginnedag schijnt niet zo mooi te worden in Nederland! Maar voor vandaag was het prima!

Om de dag goed te beginnen heb ik de muur van Huy nog maar eens opgefietst, dit keer met een telefooncamera in mijn hand! Dacht jullie een beeld te geven van hoe het er nou uitziet om zo’n colletje op te fietsen! De kwaliteit laat wat te wensen over hier en daar, maar hopelijk kunnen jullie een beetje genieten van mijn afzien… Heb geprobeerd het beeld van wat commentaar te voorzien, maar je zult er ook een hoop gekreun en gesteun tussendoor horen! Mensen van de antivloekbond, ik heb ergens een steekje laten vallen geloof, alvast mijn excuses… Ik blijf een de Wild, hè…

Na de Muur was het op naar Westerlo, wat alweer in de provincie Antwerpen blijkt te liggen. Nederlands-talig dus, dat is lang geleden! Eerst een stuk door Belgisch Limburg moeten fietsen om er te komen, en vanaf daar hield het eigenlijk ook direct op met op en neer gaan. De weg is nu zo goed als vlak, en doet me erg denken aan de trainingsuren die ik voorafgaand aan deze Tour heb gestoken. Typisch Belgische wegen, dus vooral
bezig met gaten ontwijken, terwijl je de nodige hobbels maar aan den lijve moet ondergaan. Niet al te prettig, zeker niet voor mn afgetrainde billetjes. Het extra vet van een paar weken geleden diende nog mooi als kussen, maar dat is er nu toch wel aardig van af.

De camping vinden was vandaag weer een hele onderneming. Had verwacht deze in Westerlo aan te treffen, maar hij blijkt in de grote voorstad ‘t Heultje te liggen… Nog nooit van gehoord natuurlijk, en moest daardoor even zoeken naar de juiste richting. Maar goed, met een goede omweg gevonden! Heb wel weer 30km bovenop de geplande 100 gefietst, dus morgen heb ik nog maar 22km nodig om mijn doel te vervullen!! Komt nu toch wel erg dichtbij, er moeten wel hele gekke dingen gebeuren wil het nog mis gaan… Maar zoals ik ook genoeg voetbalclubs heb zien sneuvelen in blessuretijd, wil ik dat mezelf niet aandoen. Geen goden afroepen, en niet te vroeg juichen. Dat doen we wel als we aankomen
morgen!

Nu genieten van de laatste avond in de camper, zal het bed onwijs gaan missen….NOT!

Tot morgen!

Danny

ps: hoop morgen trouwens alle updates online te zetten, aangezien ik al bijna een week geen internet meer heb gehad. Kan zijn dat dit zaterdag wordt, aangezien er koud bier voor me staat te wachten thuis en ik na 2 biertjes wel onder tafel zal liggen…

Ik ga het jullie alvast verklappen, vandaag was echt een superdag!! Een ontzettend lekkere omgeving om doorheen te fietsen, die Ardennen! Her en der zitten er wat pittige klimmetjes in, wat het fietsen een stuk leuker en interessanter maakt! Het weer zat ook onwijs mee, heel de dag zon en blauwe lucht gehad, zag op een gegeven moment 26 graden aangegeven staan en zo voelde het zeker! Zelfs de wind stond vandaag in de goede richting! Hierbij opgeteld, of misschien wel juist hierdoor, kwam dat mijn benen ook super waren vandaag!

Het begon vanochtend nog in Luxemburg, waar ik nog een kilometer of 15 moest afleggen. Na een half uur fietsen konden we Luxemburg afsluiten voor de Rijden-voor-Kanker Tour 2010, en kwam ik voor de tweede keer in België aan. De plek om de grens over te steken was Bastogne, en daar zit je direct in de Belgische Ardennen. Vanuit Bastogne, met een beetje zoeken en verkeerd rijden, naar La Roche gefietst, waar de tussenstop van vandaag was. Het was eigenlijk de bedoeling vandaag 90km af te leggen, maar in La Roche had ik er al 65 opzitten, en was ik ongeveer op de helft…

In La Roche ben ik weer flink in de watten gelegd door Anneke, met een broodje gezond en een broodje rookworst en eigenlijk alles wat ik maar wilde eten of drinken. Met Peter een plek afgesproken waar we elkaar zouden ontmoeten, want hij zou nog een stuk met me
meefietsen vandaag, onder meer zouden we samen de Muur van Huy beklimmen. De camping staat in Huy, dus vanuit daar zou hij me tegemoet fietsen over de weg die ik ook zou nemen. Dan konden we elkaar niet mislopen… Je raadt het al, dat is dus natuurlijk gebeurd! Maar
daarover zo meer.

De broodjes bleken me goed te hebben gedaan, want ik had na de pauze het gevoel te kunnen vliegen! Heb een paar medefietsers een paar keer ‘het snot voor de ogen’ gefietst, en knalde er als een speer vandoor. Helling op of af, eigenlijk maakte het me niet uit vandaag, het ging allebei erg lekker. Waarschijnlijk heb ik thuis al geroken, en fiets ik daar nu zo hard mogelijk naartoe. Eenmaal aangekomen op de met Peter afgesproken plek, was hij pas net weg vanaf de camping. Ik heb hier een kwartiertje bij de plaatselijke kerk gewacht, en ben vervolgens Peter tegemoet gefietst. Het stilzitten had me geen goed gedaan, want ik kreeg me toch ineens last van mijn rechterknie! Hij voelde helemaal stijf aan, en elke trap was pijnlijk. Gelukkig stierf dit gevoel redelijk snel weg, en kon ik na 10 minuten weer pijnloos verder. Hopen dat het de laatste 2 dagen niet terugkomt, want lekker was anders.

Ik was al een aardig eind gevorderd, en al op 11km van Huy, terwijl ik Peter nog niet was tegengekomen. Bij een kruising maar besloten nog even op hem te wachten, je weet natuurlijk nooit hoe lang zo’n oude man er nog over doet . Na 10 minuten vond ik het welletjes, en besloot toch ook die laatste 11km maar te gaan fietsen, er vanuit gaande dat ik Peter nog wel zou treffen onderweg. Deze 11km gingen nog vrij soepel, heb hier nog een tijd een Belg gehad, die achter me zat te linkeballen. Ik had er toen al 120km opzitten, dus vond eigenlijk dat hij wel mocht overnemen, maar dat was blijkbaar teveel van het goede. Maar goed, Huy gehaald maar nog geen Peter gezien… Wellicht was hij dan alvast naar de camping teruggekeerd, omdat hij de weg niet had kunnen vinden of iets dergelijks. Na een tijdje zoeken naar de camping, met één schuin oog op zoek naar Peter, en een ander schuin oog op zoek naar de Muur van Huy, vond ik als eerste de camping. Hier was Peter al een uurtje geleden vertrokken, en niet meer gezien.

Eerst maar even wat te drinken genomen, en op een stoel neergeplofd, hopende dat Peter vanzelf zou komen opdagen. Had op dit punt al 132km gefietst, 42 meer dan gepland. Na een half uur was hij er nog niet, na drie kwartier ook niet, en na een uur ben ik zelf maar weer op de fiets gesprongen om Peter tegemoet te komen. Bellen kon niet, want moderne Peter heeft geen mobiel… Terwijl ik door Huy fietste, kwam ik opeens het bordje ‘Muur van Huy’ tegen. Mijn bezorgdheid om Peter even in de koelkast gezet, want deze muur kon ik niet overslaan! Er zitten stukken in met stijgingspercentages van 26%, afgewisseld met 23% om even uit te rusten… Gelukkig is hij slechts een paar honderd meter lang, en zitten er ook stukken tussen van ongeveer 10%, waar je voor je gevoel in ieder geval tot rust kunt komen. Maar een goede klim is het zeker!! Zwaar zwetend en half juichend kwam ik uiteindelijk boven!! Wat een lekker gevoel zeg! Onwijs afzien, maar o zo lekker als je eenmaal boven bent!

Na bovenaan even te hebben uitgepufd, mijn zoektocht naar Peter maar weer opgepakt. Of eigenlijk naar de weg naar waar ik dacht dat Peter op zat, want deze weg kon ik niet meer vinden… Heb even in Huy moeten ronddwalen tot ik eindelijk weer op een bekende weg zat. En verrek, daar fietste mijn sportieve oom! In zijn eentje was hij een heel stuk omgefietst, en was me zo misgelopen! Uiteindelijk is hij toch naar de afgesproken plek gefietst, om daar maar weer om te draaien naar Huy. Al met al heeft hij er toch 60km opgezet, op een late woensdagmiddag en een soort fiets waar hij nog niet eerder op had gezeten. Ik zeg Respect!

Terug bij de camping was Anneke natuurlijk blij ons te zien, en vloog vervolgens de camper in om te gaan koken! Heerlijk gegeten, en nu lekker met de benen omhoog achter mijn laptop.

Nog maar 2 dagen fietsen, en door de extra kilometers van vandaag hoef ik er nog maar 141 om tot de 3000 te komen. We gaan er dus iets overheen komen denk ik, maar dat is niet erg!

Tot morgen!

Danny

Eén volle dag in Luxemburg vandaag, dan kunnen we dit immense land ook weer van het lijstje strepen! Na de etappe van gisteren was ik wat bang voor spierpijn, maar uiteindelijk viel dat reuze mee! Er stonden vandaag ook ’slechts’ 100km op het programma, wat natuurlijk goed te doen is. Vanochtend begonnen om door het rustige Luxemburgse binnenland te rijden, voor zover ze dat hebben. Rust hebben ze in ieder geval genoeg, en kleine dorpjes ook! Wel leuk om eens doorheen te fietsen, het zijn namelijk allemaal dorpjes die je met de auto nooit zou doorkomen, zelfs niet als je in de buurt op vakantie zou zijn. Terwijl ze eigenlijk best de moeite waard zijn, als je er maar niet al te lang blijft hangen.
Veel ruines van kastelen en burchten gezien, volgens mij wilden alle hertogen van vroeger een eigen kasteel als onderkomen hebben, want bijna elk dorp had er wel één! Wel mooi om te zien, ze zijn ook wel redelijk bewaard gebleven in de loop der jaren.

Na de middagpauze ben ik op weg gegaan naar de Luxemburgse Ardennen, waar ik de eerste klimmetjes van de Ardennen heb mogen meemaken. Tot nu toe nog niet al te zwaar, ze zijn gelukkig wat langer dan die vervloekte heuvels van gisteren! Door een mooi bosrijk gebied gefietst, met goede wegen waardoor het klimmen en dalen een stukje makkelijker en leuker wordt! Ook het weer was vandaag weer wat beter, al is er in de loop van de middag toch weer wat bewolking over komen waaien. De zon is nu dus weer even verdwenen.

Heb precies de 100km volgemaakt vandaag, waardoor ik nu nog 287km moet afleggen om op de 3000 uit te komen. Volgens schema zouden dit er nog 290 moeten zijn, dus ik loop sinds gisteren 3 kilometer voor op schema!! Ik stond er een week geleden nog iets van 80 achter, dus het is wel een fijn gevoel. Morgen zou het slechts 90km moeten zijn, al lijkt het op de kaart wat langer. Wellicht dus dat we na morgen nog meer voor staan, dan kan ik het de laatste dag misschien een beetje rustig aan doen!

Nu nog even genieten van de serene rust hier op de Luxemburgse camping, morgen naar Huy! Kijken of we daar de Muur van Huy kunnen vinden en kunnen beklimmen! Peter gaat ook een poging wagen waarschijnlijk!

Tot morgen!

Danny

Veeg mij maar op na vandaag!!! Noord-Frankrijk, het is de laatste keer dat ik er doorheen ben gefietst, hoop ik! Zal jullie zo vertellen waarom, maar zal bij het begin van de dag beginnen. Vannacht heeft het mooie weer plaats moeten maken voor regen en onweer, waarvan vanochtend nog een beetje was blijven hangen. Gelukkig stopte de regen rond half negen, zodat ik hier niet doorheen heb hoeven fietsen. Het goede nieuws was verder nog dat het gedurende de dag zelfs opklaarde en af en toe de zon ging schijnen, maar daarmee houdt het goede nieuws wel op!

Er stonden voor vandaag 120km gepland, en ik kon het me niet meer veroorloven op nu nog averij op te lopen, dus deze moesten ook gefietst worden. De wind was ’s nachts gedraaid, en ik moest vandaag richting Noordwesten. Dan mogen jullie raden naar welke richting de wind was gedraaid… Van de 120km heb ik er ongeveer 110 met wind tegen mogen fietsen (je draait ook nog wel eens richting oosten een stukje)!! Nu heb ik mijn benen ondertussen wel aardig getraind de afgelopen 25 dagen, maar we hadden nog een extraatje: Heuvels!! Heel de dag op en neer, op en neer, en nog maar eens omhoog en omlaag. Geen kilometers lange klimmen meer, maar oude en vertrouwde Noord-Franse heuvels van een paar honderd meter omhoog en dan weer zo’n afstand omlaag. En stiekem zijn ze allemaal tussen de 7% en de 10%, dus je moet nog je best doen om omhoog te komen ook, zeker met de wind!

Vooral mentaal is het dan gewoon klote fietsen, doordat er maar geen eind aan lijkt te komen (komt er ook niet, dus dat scheelt…). Na 70km kreeg ik er al wel een beetje genoeg van, maar toen was ik pas net over de helft. Nog even doorzwoegen dus… Na 100km begon echter het lampje echt uit te gaan bij me, en merkte ik toch dat er al 25 fietsdagen en 2600km aan vooraf waren gegaan. Heb me de laatste 25km (route helaas 5km langer gebleken) echt over de heuvels heen moeten slepen, waarbij de snelheid totaal
verdwenen was. De man met de hamer, hij lijkt me constant in het Noorden van Frankrijk op te wachten!

Gelukkig kom je altijd wel bij je eindbestemming, zij het met veel pijn en moeite. Maar na 125km kon ik totaal gesloopt op een stoel neerploffen in het centrum van Thionville! Wat een genot om dan de schoenen uit te trekken en een cola-tje open te trekken! Na
een half uur bijkomen konden we op zoek naar een camping, die was er namelijk niet in deze stad. Nu zitten we vlak bij Luxemburg, en de TomTom gaf aan dat daar een camping zat, dus daar zijn we heen gereden. Binnen 5 minuten kwamen we achter 2 zaken. Nummer één was
dat de TomTom ons (alweer) naar een niet bestaande camping stuurde, nummer twee was dat Luxemburgers niet kunnen autorijden! Peter heeft het (indirect) voor elkaar gekregen om binnen 5min na grensovergang, een ongeval te veroorzaken! Nou kon hij er helemaal niets aan doen
gelukkig, en er zijn voor zover bekend ook geen doden en gewonden gevallen, dus wees gerust. Er was op een éénbaansweg iemand zo slim om ons in te halen, terwijl er ook een tegenligger aankwam. Deze tegenligger kon hierdoor vol op de rem, om vervolgens uit te wijken in een
aangrenzend grasveld en daarop nog 100m door te schuiven. Het viel allemaal gelukkig wel mee, maar het was maar goed dat er geen bomen langs de weg stonden, of dat de auto niet is gaan rollen. Nu konden wij er in ieder geval nog wel om lachen en konden de grappen niet uit blijven
natuurlijk… Blijven een stel Hagenezen waarmee ik in de camper zit

Iets later maar voorzichtig naar een andere camper gereden, die wel bestaat en zelfs open is! Nu lekker slapen!

Tot morgen!

Danny

Een mooie zonnige Zondag was het vandaag! Dat maakt het fietsen altijd een stuk lekkerder en gemakkelijker! Een etappe van 100km op deze wisseldag, waar Barry weer richting huis ging en werd vervangen door Peter en Anneke. In de ochtend vertrok ik nog samen met Barry vanuit Strassbourg, waar we een rustige avond hebben beleefd. Het is duidelijk dat we weer in Noord-Frankrijk zijn aangekomen, de echte bergen zijn eraf, en zijn vervangen door vele heuvels, mijn vrienden van weleer… Gelukkig waren ze vandaag af en toe nog wat lang en steil, zodat je in ieder geval wat langer aan het klimmen bent, en daarna ook wat langer aan het dalen.

De zondag word door de Fransozen in deze streek benut om te genieten van de rust en van de kerk. Om half elf stipt gingen de kerkklokken luiden in de dorpen waar ik doorheen reed. Hoe kan ik door meerdere dorpen om half elf heenrijden? Ze zijn hier zo klein en ook dicht op elkaar, dat je binnen 2 minuten fietsen van het ene dorp naar het andere gaat! Geen kip op de weg, behalve de handvol kerkgangers die ik heb kunnen spotten. Je vraagt je bijna af of deze mensen al weten dat de Eerste Wereldoorlog al voorbij is…

Al was de etappe niet al te lang, slechts 100km, toch was hij nog vrij pittig. Dit kwam door al die heuvels, waar nog best steile stukken tussen zitten. Gelukkig zat het weer mee, en was ik behoorlijk op tijd, half 3, op de eindbestemming. Hier zaten Peter en Anneke al te wachten bij een café, samen met Barry. De camping was dicht, vandaar het café. Helaas was er in de buurt ook geen camping te vinden, dus moesten we iets anders verzinnen. Het café zat aan een sluis, waar meerdere boten lagen aangemeerd, en er ook een toiletruimte aanwezig was. Voor deze ene keer maar besloten om op een parkeerplaats te slapen, al is dat natuurlijk geen geweldig ontvangst voor mijn nieuwe gasten. Er zat helaas niets anders op, en we hebben de nacht doorgebracht op een parkeerplaats. Geen rare dingen gebeurd natuurlijk, al was er iemand in de camper wel een beetje bang voor .

Barry is aan het eind van de middag weer vertrokken naar Nederland, om met een lekker gebruinde kop weer voor zijn klas te staan! We hebben het samen erg gezellig gehad, en veel zitten lachen om flauwe grappen. Bedankt voor de gezelligheid, en natuurlijk de heerlijke broodjes tussendoor!

Tot morgen!

Danny

Viva la France, we zijn weer in Frankrijk! Onder het genot van een heerlijke 25 graden mocht ik vandaag een goede 100 kilometer fietsen. Ik begon nog in het SchwarzWald, waar er na 5km klimmen een gigantisch mooie afdaling op me stond te wachten! 6km lang met flinke stukken van 12% over een perfect aangelegde weg naar beneden koersen, heerlijk! Heb zo’n 12 haarspeldbochten gehad, dus het was ook goed opletten en remmen bij tijd en wijle. Het uizicht was bovenop de berg prachtig, een weidse blik over het heuvelachtige landschap van Zuid-West Duitsland. Tijdens de afdaling kon ik hier niet meer van genieten, mede door de snelheid maar ook doordat de weg tussen de bomen liep. 6km lang heb ik mogen genieten van deze afdaling, om vervolgens nog een paar kilometer uit te rijden op wat vlakker terrein.

Hierna volgde er echter nog een stuk van 12%, maar dan omhoog… Was te verwachten natuurlijk… Gelukkig was deze iets korter, een goede 3,5km, maar hij was behoorlijk zwaar. De weg vlakte nergens echt af, zodat je niet echt een rustmoment kon pakken. Wat ook niet meewerkte, was dat de weg erg slecht was, en je dus zigzaggend over goede stukken weg omhoog probeerde te fietsen. Flink lopen zweten, en na 3km ging ik ook niet al te hard meer. Had eigenlijk gedacht pas net over de helft te zijn, toen ik de top ineens had bereikt. Wat volgde was een zelfde slechte weg, maar dan naar beneden. Niet fijn op van die dunne bandjes! Wanneer ik mijn fiets even niet afremde, stuiterde je zo met een flinke snelheid naar beneden over slecht asfalt. Dan is het af en toe hopen dat je de grootste gaten en hobbels in de weg kunt vermijden, anders lig je onderuit of rij je je fiets aan gort. Gelukkig geen van tweëen gebeurd, en veilig beneden aangekomen.

Een aantal kilometers verderop was mijn rustplaats, waar ik al even op Barry stond te wachten toen hij belde. Tijdens de eerste afdaling (die mooie) was er een lampje gaan branden van de remmen. Natuurlijk geen prettig idee met dit soort landschap, dat je remmen het ineens niet meer kunnen doen! Gauw naar een garage gereden, waar bleek dat het enkel ging om een kapotte zekering, waardoor het lampje was gaan branden. Er was helemaal geen schade, en Barry kon zijn weg weer rustig vervolgen. Gelukkig maar, want ik schrok wel eventjes aan de telefoon. Om van mijn schrik te bekomen ben ik maar even in het zonnetje op een bank gaan liggen, en heb daar lekker even de ogen dichtgedaan . Moest toch wachten op Barry, aangezien hij een flinke vertraging had opgelopen.

De tussenstop hebben we vandaag door dit akkefietje maar verlegd naar 70km, waar ik even wat kon eten om bij te tanken. Hierna op weg naar Strassbourg, wat verder geen al te spectaculaire etappe meer was. Het binnen komen van Strassbourg was wel mooi, via een grote brug over de Rijn steek je de Frans-Duitse grens over, en kom je midden in een park terecht waar het op deze zonnige zaterdagmiddag goed vertoeven was! Stervensdruk natuurlijk, maar het zag er uit alsof iedereen aardig aan het genieten was! Dat genieten zelf nu ook maar gedaan, op de camping in Strassbourg. Van de namiddagzon genoten, en nu mag Barry gaan koken! Kijken of hij vandaag weer net zo’n goede maaltijd neerzet als de afgelopen dagen!

Tot morgen!

Danny

En alweer zo’n heerlijke dag vandaag, met volop zon en warmte! Een schitterende route door het Schwarzwald, met behoorlijke klimmen omhoog en lange afdalingen. Er stonden weer 100km op het programma vandaag, ik had hiervoor een mooie route uitgestippeld waarbij ik deze 100 ook zou voltooien. Ware het niet dat ik na 10km al een umleitung tegen kwam, die direct 15km aan de etappe toevoegde… Nu heb ik gelukkig nog wel wat in te halen, dus zo erg was dit ook weer niet. Hier in het Zwarte Woud kom je toch op grotere hoogtes als dat ik dacht, ik heb vandaag ook weer sneeuw gezien langs de kant van de weg! Het hoogste punt van de dag lag op 1055m hoogte, een lange, niet al te steile klim bracht me tot deze hoogte. Op de top stond een bankje waar ik even heerlijk van het uitzicht heb genoten, ik keek zo het dal in waaruit ik zojuist was komen fietsen. Midden in het Zwarte Woud een prachtig gezicht!

Net toen ik een paar honderd meter had kunnen dalen, volgde een afslag. Hierna kon ik ineens behoorlijk pittig weer omhoog, wat me even aardig op de benen sloeg. Wederom boven de 1000m aangekomen, waarna een lange afdaling naar de tussenstop in Sankt Georgen volgde. Hier stond Barry met de camper te wachten, om na de pauze een stuk mee te fietsen met me! De bedoeling was een stuk bergop te gaan, maar het werd een 10km lange afdaling. Nu is Barry ooit eens hard gevallen in een afdaling, en sindsdien is naar beneden gaan niet meer helemaal zijn ding, zeker niet op een soort fiets waar hij nog nooit op had gefietst. Gelukkig moest hij ook weer terugkeren naar de camper, en kon hij op de terugweg dus flink omhoog! Ik zelf moest doorfietsen om mijn route af te maken, maar ik denk dat hij het nog wel aardig zwaar zal hebben gehad. Al beschikt hij natuurlijk wel over een goede basisconditie, dus helemaal kapot zal hij niet zijn gegaan.

Mijn route verliep eerst nog eens 10km naar beneden, om vervolgens 35km achtereen omhoog te mogen… Daar heb je het op een gegeven moment toch ook wel mee gehad, maar je doet er zo weinig aan! Lekker doortrappen maar, in de wetenschap dat je ooit wel weer naar beneden zult gaan. Gelukkig maakte ook de omgeving veel goed, het Woud heb ik vandaag een goede 100km lang mogen aanschouwen, en ik zit er nu nog steeds in, op de camping. De Duitsers daarentegen zijn minder om van te genieten. Die gasten kunnen echt niet rijden!! Ben vandaag meerdere malen bijna van mijn sokken gereden doordat zo’n mafkees besluit in te halen terwijl ik net tegemoet kom. Eerst uitwijken, dan uitschelden is daarop mijn reactie over het algemeen… Ook het aanleggen van fietspaden kunnen ze hier echt niet, vandaag een stuk over een fietspad geprobeerd te rijden. Het eerste gedeelte was zó slecht dat je een mountainbike nodig had om te kunnen fietsen, maar eigenlijk meer had aan een crossmotor. En het tweede gedeelte hield na een paar kilometer gewoon op te bestaan! Einde fietsweg, hier begint het bos. En bedankt…

Gelukkig red ik mezelf meestal wel, en ben ik vervolgens maar gewoon de weg op gegaan, tot ongenoegen van een aantal vrachtwagenchauffeurs. Er was nog wel een stukje goed spannend vandaag, moest ineens een tunnel in van bijna een kilometer lang, die eigenlijk alleen voor auto’s bestemd was. De tunnel zou me leiden onder een berg door, en ik kon nergens een weg eroverheen vinden. Zonnebril maar af gedaan, gewacht op een rustig moment en vol gas de tunnel door geknald. Hopende dat er niemand van achterop kwam, kwam het licht aan het eind van de tunnel steeds dichterbij.  En net op het moment dat er een auto achter me opdook, kwam ik de tunnel uit en een beetje aan de kant gaan. Hoop niet dat dit al te vaak hoeft te gebeuren, kostte me weer een paar jaar van mijn leven…

Staan nu op een mooie camping aan een voortkabbelend beekje, midden in het Zwarte Woud. Hier vanavond even goed uitrusten, want uiteindelijk waren het vandaag toch weer 123km. Dat zijn er dus 23 teveel, en maakt mijn achterstand bijna nihiel, nog 2 kilometer! Dat moet me toch lukken om goed te maken de komende dagen! In totaal al 2283 kilometer gefietst, dus nog 717 te gaan! Morgen op naar Strassbourg, terug naar Frankrijk!

Tot morgen!

Danny

Wat een weertje heeft Barry mee genomen zeg! Was het de afgelopen dagen al behoorlijk lekker, vandaag een strak blauwe hemel om onder weg te fietsen. En dat weer is het de hele dag gebleven! Zo vertrok ik vanochtend vanuit Stein am Rhein met korte broek en een shirtje, om op weg te gaan naar onze oosterburen, Duitsland! De grens lag er al binnen een kilometer of 15, waarbij ik blij was niet to worden gecontroleerd, ik was namelijk mijn paspoort vergeten. Zelfs enige vorm van identificatie had ik niet, dus maar met een stalen gezicht en een boogje om de douniers heen gereden… Barry daarentegen heeft direct kennis gemaakt met de vriendelijke Zwitsers, toen de camper van top tot teen werd gecontroleerd. Eén ding weten we nu zeker, we hebben geen drugs bij ons! Ook een drugshond heeft de auto bespeurd, maar niets kunnen vinden gelukkig. Maar voor de drugshandelaren onder ons: Vervoer geen drugs in een camper met Nederlands kenteken naar Zwitserland. Dat gaat je een paar jaar van je leven kosten.

Waar de Duitsers bekend staan om hun sublieme autowegen, daar kunnen ze wat betreft de fietspaden nog wat leren van de Zwitsers of de Hollanders. Ze hebben ooit al eens al onze opa’s en oma’s fietsen gejat, word nu eens tijd om ook goede fietspaden aan te leggen! Heb de helft van de dag op wegen gereden waar auto’s met 100km per uur over heen mogen denderen, en dan maar hopen dat ze je zien en je niet raken… Onze oosterburen lijken nogal eens gehaast, dus zo heb ik al een aantal tegenliggers op het laatste moment zien uitwijken voor me, of auto’s met een gangetje ver boven de 100 voorbij zien schieten. Morgen toch maar proberen meer tussendoor te gaan, en echt van dorp naar dorp te fietsen, want dit is niet echt wat. Was wel de bedoeling fietsend, en voor levend, thuis te komen.

Er stonden vandaag 100km op het programma, en hier heb ik er maar eens wat meer van gemaakt door met een mooie omweg naar de camping toe te rijden. De geplande omweg bedroeg ongeveer 15km, het zoeken naar de camper kostte me nog eens 12km. Al met al dus 27km ingehaald
vandaag! De totaalstand staat op 2160km, een achterstand van nog 25km op het schema. Zou lekker zijn om dat snel in te halen, misschien dat ik dan de laatste dag lekker rustig aan kan doen. Verder kom ik straks nog langs Strassbourg en door de Ardennen, wat allebei behoorlijk pittig kan zijn wat betreft klimmen. Eens kijken of we in de komende dagen de achterstand al kunnen kwijtraken danwel verminderen.

Nu lekker rusten, en eens kijken wat Barry allemaal te melden heeft. Hij heeft in ieder geval al heerlijk gekookt zojuist!

Tot morgen!

Danny